Bobos in Turkey: Manifestations of the bourgeois bohemian lifestyle in İstanbul

---

Tezin Türü: Yüksek Lisans

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Boğaziçi Üniversitesi, ATATÜRK İLKELERİ VE İNKILAP TARİHİ ENSTİTÜSÜ, ATATÜRK İLKELERİ VE İNKILAP TARİHİ ENSTİTÜSÜ, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2009

Tezin Dili: İngilizce

Öğrenci: KÜBRA PARMAKSIZOĞLU COŞKUN

Danışman: MEHMET ASIM KARAÖMERLİOĞLU

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Bu tez, burjuva bohem adı verilen yeni bir üst sınıf türünün Türkiye'deki mensuplarını incelemektedir. ?Kreatif sınıf? olarak da adlandırılan Türkiye'deki burjuva bohemler, yani kısaca bobolar, çoğunlukla medya, reklamcılık, sinema, tasarım, görsel sanatlar ve sahne sanatları gibi yaratıcı veya enformatik sektörlerde çalışan, gelir düzeyi yüksek ve tercihen İstanbul'un mutenalaştırılmış semtlerinde yaşayan, genç veya orta yaş profesyonellerden oluşmaktadır. Türkiye'deki bobolar, 1980 sonrası gündeme gelen Yuppieler veya beyaz Türkler gibi yeni üst sınıf oluşumlarıyla benzer yönler taşımakla beraber, hem klasik burjuva yaşamını reddetmeleri hem de bohemlik, kültürlülük ve zenginliği birleştiren yeni statü sembolleri oluşturmaları sebebiyle onlardan ayrışmaktadırlar.Bu çalışmada öncelikle, dünyada ve Türkiye'de burjuva bohem sınıfının oluşmasına neden olan tarihsel süreçler incelenmiştir. Daha sonra Türkiye'deki boboların ortaya koyduğu yeni hayat tarzına odaklanılarak; aile geçmişi, tüketim felsefesi, kültürel birikim, yemek kültürü ve mekânsal seçimler üzerinden oluşturulan yeni `ayrışma' ve `seçkinleşme' biçimleri anlatılmıştır. Araştırma temel olarak İstanbul'un sosyokültürel dönüşümü üzerine yapılan gözlemlere ve örnek bir grupla yapılan mülakatların sonuçlarına dayanmaktadır. Ayrıca bazı dergi ve gazete kaynaklarından da faydalanılmıştır.Bu çalışma sonucunda dünyada ve Türkiye'de yeni üst sınıf yapısının kompozisyon açısından çok daha çeşitlendiği, ayrıca üst sınıfa katılma ve diğer sınıflardan ayrışma stratejilerinin değiştiği gözlemlenmiş; bu bağlamda yaratıcı ve entelektüel birikimin önemli bir statü sembolüne dönüşmesine işaret edilmiştir.